Czerwone Gitary kiedyś i dziś. Kto tworzył skład zespołu?

Kiedy pada nazwa Czerwone Gitary, większość słuchaczy od razu myśli o Krzysztofie Klenczonie, Sewerynie Krajewskim i charakterystycznym gitarowym brzmieniu polskiego big-bitu. Skład zespołu zmieniał się jednak wielokrotnie, dlatego łatwo pomylić muzyków z pierwszej dekady działalności z osobami występującymi obecnie. Poniżej porządkuję najważniejsze nazwiska, role oraz momenty, w których dochodziło do zmian.

Kto występuje dziś w Czerwonych Gitarach

Według aktualnej listy zespołu w 2026 roku Czerwone Gitary występują w pięcioosobowym składzie. To zestawienie różni się od fotografii z lat 60., ale zachowuje podstawową formułę grupy, czyli połączenie gitar, sekcji rytmicznej i wielogłosowych wokali.

Najważniejszą postacią obecnego składu pozostaje Jerzy Skrzypczyk. Nie pełni wyłącznie funkcji perkusisty. Jako lider, wokalista i kompozytor spina historię zespołu z jego współczesną działalnością. Na oficjalnej stronie Czerwonych Gitar podkreślono, że uczestniczył we wszystkich koncertach i nagraniach płytowych.

Gitarową część zespołu tworzą dziś Mieczysław Wądołowski, Marcin Niewęgłowski i Marek Jabłoński, natomiast Arkadiusz Wiśniewski odpowiada za bas i część wokalną. Dla słuchacza oznacza to brzmienie oparte na klasycznej melodii, chórkach i wyraźnej sekcji rytmicznej, ale z udziałem muzyków, którzy dołączyli już po złotym okresie big-bitu.

Jak wyglądał pierwszy skład zespołu

Czerwone Gitary wyrosły z gdańskiego środowiska muzycznego i wcześniejszej formacji Pięciolinie. Oficjalna data powstania zespołu to 3 stycznia 1965 roku, a pierwszy skład tworzyli Bernard Dornowski, Krzysztof Klenczon, Jerzy Kossela, Jerzy Skrzypczyk i Henryk Zomerski.

W początkowym okresie z grupą występował także Seweryn Krajewski. Początkowo był muzykiem gościnnym, od stycznia do sierpnia 1965 roku, po czym odszedł i wrócił pod koniec tego samego roku. Dlatego w opisach początków zespołu można spotkać zarówno skład pięcioosobowy bez Krajewskiego, jak i zestawienie uwzględniające jego udział.

To właśnie ta grupa zbudowała fundament, z którym do dziś kojarzą się Czerwone Gitary. Dwie gitary, melodyjne partie basu, dynamiczna perkusja i wspólne śpiewanie tworzyły formułę prostą, ale bardzo skuteczną. Moim zdaniem jej siła nie wynikała z technicznej wirtuozerii, lecz z czytelnych melodii i świetnego wyczucia popowej piosenki.

Najważniejsze zmiany personalne w historii grupy

Skład zmieniał się już w pierwszych dwóch latach działalności. W 1965 roku odszedł Henryk Zomerski, a w kwietniu 1967 roku Jerzy Kossela. Po odejściu Kosseli trzon zespołu tworzyli Bernard Dornowski, Krzysztof Klenczon, Seweryn Krajewski i Jerzy Skrzypczyk.

Rok 1970 przyniósł kolejną dużą zmianę, ponieważ z zespołu odszedł Krzysztof Klenczon. W późniejszych latach do grupy dołączali między innymi Dominik Konrad, Ryszard Kaczmarek i Jan Pospieszalski. Były to składy ważne historycznie, choć zwykle mniej obecne w pamięci słuchaczy niż pierwsza konfiguracja.

Przełom nastąpił w 1997 roku. Z zespołu odszedł Seweryn Krajewski, a do współpracy zaproszono Wojciecha Hoffmanna i Mieczysława Wądołowskiego. Później pojawiali się kolejni muzycy, w tym Dariusz Olszewski, Arkadiusz Wiśniewski, Marek Kisieliński, Marcin Niewęgłowski i Marek Jabłoński.

Nie każda zmiana oznaczała całkowite zerwanie z wcześniejszym stylem. Zespół konsekwentnie wracał do swoich największych przebojów, dlatego publiczność mogła rozpoznawać repertuar nawet wtedy, gdy na scenie pojawiali się inni gitarzyści. To dobry przykład różnicy między historią marki zespołu a konkretnym składem wykonującym dany koncert.

Wszyscy muzycy, którzy należeli do Czerwonych Gitar

Pełna lista obejmuje 19 muzyków. Poniższe zestawienie pomaga oddzielić członków stałych, powracających i krótkotrwale związanych z grupą od artystów, którzy jedynie pojawiali się gościnnie.

Najkrócej występował Dominik Konrad, znany również jako Dominik Kuta, który był związany z zespołem tylko w 1970 roku. Z kolei Jerzy Kossela, Henryk Zomerski i Marcin Niewęgłowski pojawiali się w grupie w więcej niż jednym okresie, co dodatkowo komplikuje proste zestawienia.

Osobno trzeba wymienić autorów piosenek i osoby współpracujące z zespołem. Krzysztof Dzikowski czy Marek Gaszyński mieli ogromny wpływ na repertuar, ale nie byli członkami zespołu. To częsty błąd w krótkich biogramach, gdzie wykonawcy, kompozytorzy i autorzy tekstów trafiają do jednej listy.

Klenczon, Krajewski i Skrzypczyk jako trzy różne twarze zespołu

Krzysztof Klenczon jest najczęściej kojarzony z gitarowym, bardziej rockowym obliczem Czerwonych Gitar. Jego obecność wzmacniała sceniczny charakter grupy, a gitara elektryczna stawała się nie tylko akompaniamentem, lecz także wyraźnym nośnikiem melodii.

Seweryn Krajewski wniósł do zespołu przede wszystkim zmysł melodyczny i kompozytorski. Jego nazwisko łączy się z dużą częścią repertuaru, który do dziś działa zarówno w wersji studyjnej, jak i podczas koncertów wspomnieniowych.

Jerzy Skrzypczyk reprezentuje ciągłość. Jako perkusista odpowiadał za fundament rytmiczny, ale jego udział wokalny i kompozytorski sprawił, że nie można sprowadzać go do roli muzyka akompaniującego. W mojej ocenie właśnie jego obecność najlepiej tłumaczy, dlaczego zespół zachował rozpoznawalny charakter mimo wielu zmian personalnych.

Nie oznacza to jednak, że każdy późniejszy skład brzmiał identycznie. Zmiana gitarzysty wpływa na sposób prowadzenia partii rytmicznych i solowych, a wymiana basisty może zmienić ciężar całej sekcji. Przy Czerwonych Gitarach najważniejsza pozostaje jednak spójność wokali i aranżacji, dlatego różnice słychać subtelniej niż w zespołach opartych wyłącznie na ostrym brzmieniu gitar.

Dlaczego informacje o członkach bywają różne

Najczęstsze rozbieżności wynikają z tego, że jedni autorzy opisują pierwszy skład, inni złoty okres popularności, a jeszcze inni aktualny skład koncertowy. Wszystkie te odpowiedzi mogą być poprawne, jeśli jasno określają, o którym momencie historii mówią.

Problem pojawia się również wtedy, gdy do jednego zestawienia wpisuje się muzyków gościnnych, członków powracających oraz osoby współpracujące przy pojedynczych nagraniach. Dlatego przy sprawdzaniu biogramu najlepiej zwracać uwagę na daty, instrument i długość współpracy, a nie tylko na samą obecność nazwiska.

W przypadku Czerwonych Gitar szczególne znaczenie ma rok 1997, kiedy po odejściu Seweryna Krajewskiego rozpoczął się nowy etap działalności. Od tego momentu skład coraz wyraźniej opierał się na muzykach kolejnych pokoleń, choć repertuar nadal czerpał z dorobku klasycznej formacji.

Jak słuchać Czerwonych Gitar, żeby usłyszeć różnice między składami

Najlepszym sposobem jest porównanie nagrań z trzech etapów. Najpierw sięgnąłbym po utwory z udziałem Klenczona i Krajewskiego, później po nagrania z późniejszego okresu, a na końcu po współczesne koncertowe wykonania. Nie chodzi o wybór lepszego składu, lecz o wychwycenie różnic w gitarach, wokalach i pracy sekcji rytmicznej.

• Wczesne nagrania pokazują surowsze, bardziej bigbitowe podejście do gitar.
• Okres największej popularności mocno opiera się na melodii, chórkach i prostych aranżacjach.
• Późniejsze wykonania są zwykle bardziej koncertowe i pełniejsze brzmieniowo.

Jeżeli interesują Cię same gitary, zwróć uwagę na to, czy instrument prowadzi melodię, tworzy rytmiczne tło, czy tylko wzmacnia wokal. Taki sposób słuchania pozwala lepiej zrozumieć, że historia Czerwonych Gitar to nie tylko lista nazwisk, ale także zmieniający się sposób budowania polskiego brzmienia gitarowego.