Włączasz „A Forest” i po chwili wiesz, że The Cure nie potrzebuje wielkiej ściany dźwięku, żeby zbudować niepokój: wystarczą bas, pulsująca perkusja i gitara, która zdaje się krążyć w kółko. Muzyka zespołu najczęściej kojarzy się z mrokiem i gotyckim rockiem, ale ta etykieta pasuje tylko do części jego repertuaru. Zależnie od płyty ten sam zespół potrafi brzmieć surowo, psychodelicznie albo zaskakująco lekko.
The Cure zmienia nastrój, zachowując własny charakter
- „A Forest” pokazuje oszczędny, hipnotyczny język wczesnego zespołu.
- „Pornography”, „Disintegration” i „Songs of a Lost World” prowadzą przez różne odsłony melancholijnego brzmienia.
- „The Head on the Door” i „Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me” odsłaniają bardziej barwną, popową stronę grupy.
- „Friday I’m in Love” przypomina, że The Cure potrafi napisać jasny, przebojowy utwór bez porzucania własnej wrażliwości.
Mrok The Cure nie mieści się w jednej etykiecie
Najłatwiej przykleić zespołowi łatkę grupy gotyckiej: ciemny makijaż Roberta Smitha, ponure teksty i rozległe, chłodne brzmienie same podsuwają takie skojarzenie. Tyle że nastrój zmienia się tu z albumu na album, a obok utworów ciężkich pojawiają się piosenki lekkie, taneczne i niemal figlarne.
Sam Smith dystansował się od traktowania The Cure jako zespołu wyłącznie gotyckiego. W wywiadzie dla „Rolling Stone Australia” mówił o zróżnicowaniu muzyki grupy i wskazywał „Cold” jako przykład utworu brzmiącego gotycko. To użyteczne rozróżnienie: gotycki klimat jest częścią dorobku, nie pełnym opisem zespołu.
Obok „Cold” z albumu Pornography postaw „The Lovecats” albo „Friday I’m in Love”. Pierwszy zestaw jest napięty i mroczny, drugi podskakuje niemal bez ciężaru. Uważam, że właśnie ten kontrast najlepiej pokazuje, dlaczego The Cure brzmią bardziej interesująco niż zespoły zamknięte w jednym nastroju.
„Seventeen Seconds”, „Faith” i „Pornography” tworzą mroczniejszy szlak
Na tych płytach muzyka zdaje się zostawiać więcej pustej przestrzeni niż zwykły rock. Bas często wysuwa się na pierwszy plan, perkusja utrzymuje równy puls, a gitara buduje atmosferę za pomocą krótkich motywów i pogłosu, czyli efektu wydłużającego wybrzmienie dźwięku.
Wczesna biografia zespołu opisuje Seventeen Seconds jako zwrot ku ciemniejszej stronie pisania Smitha i wymienia „A Forest” jako pierwszy znaczący przebój grupy. Takie zestawienie dobrze słychać: „A Forest” działa przez powtarzalność i stopniowe narastanie, a nie przez szybkie zmiany akordów czy wielki refren. Informacje o początkach tego okresu podaje oficjalna biografia The Cure.
Faith podtrzymuje skupiony, posępny ton, a Pornography doprowadza go do znacznie bardziej intensywnej formy. Jeśli lubisz słuchać albumów w całości, ten ciąg płyt daje wyraźne poczucie zanurzania się coraz głębiej w ten sam świat. Jeśli wolisz zacząć od jednego utworu, „A Forest” daje dobry punkt wejścia bez konieczności oswajania się od razu z najcięższą odsłoną zespołu.
Od „The Head on the Door” do „Disintegration” prowadzą dwie różne drogi
The Head on the Door pokazuje, jak zespół potrafi skrócić dystans do słuchacza bez porzucania swojej wyrazistej osobowości. Utwory takie jak „In Between Days” czy „Close to Me” mają chwytliwe melodie i bardziej ruchliwy rytm. W tej odsłonie melancholia nie przygniata piosenki, lecz zostaje obok energii i przebojowego refrenu.
Na Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me rozrzut nastrojów jest jeszcze większy: popowe melodie sąsiadują z długimi, gęstymi kompozycjami. Potem Disintegration wybiera inną drogę. „Plainsong”, „Pictures of You” i „Lovesong” rozciągają emocje w czasie, wykorzystując warstwy gitar i klawiszy zamiast szybkiego, zwartego uderzenia.
To nie jest wybór między „prawdziwym” The Cure a zespołem popowym. To dwa sposoby budowania utworu: krótsza, bardziej bezpośrednia piosenka kontra długie, rozlewające się brzmienie. Gdybym miał wskazać jedną płytę na początek, wybrałbym The Head on the Door dla różnorodności i łatwiejszego wejścia; po Disintegration sięgnąłbym wtedy, gdy najbardziej przyciąga cię nocny, rozbudowany nastrój.
„Songs of a Lost World” wraca do rozległego, ciężkiego brzmienia
Po długiej przerwie między albumami studyjnymi The Cure wrócili z płytą, która znów stawia na rozmach i melancholię. Songs of a Lost World, wydane 1 listopada 2024 roku, jest czternastym albumem studyjnym zespołu; potwierdzają to zarówno informacja wytwórni Capitol Records, jak i oficjalny komunikat grupy o premierze.
Otwierające album „Alone” nie spieszy się z odsłonięciem melodii. Długie wybrzmienia, powolne narastanie i głos Smitha od razu ustawiają słuchacza w przestrzeni, którą łatwo skojarzyć z późniejszymi, bardziej monumentalnymi nagraniami The Cure. To dobry wybór dla osób, które cenią „Disintegration”, choć nowa płyta nie musi być najłatwiejszym wejściem dla kogoś, kto zna zespół tylko z przebojów.
Jeśli słuchasz przede wszystkim dla kontrastu i lekkości, zacznij od starszych, bardziej popowych utworów. Jeśli interesuje cię długie budowanie atmosfery, „Alone” i reszta albumu mogą zadziałać mocniej niż pojedynczy przebój.
Najlepszy początek zależy od tego, jakiego nastroju szukasz
Przy The Cure łatwo pomylić nazwę zespołu z jedną jego odsłoną. Poniższe zestawienie pomaga dopasować pierwszy album lub utwór do tego, czego akurat oczekujesz:
| Jeśli szukasz… | Zacznij od… | Dlaczego |
|---|---|---|
| Hipnotycznego post-punku | „A Forest” i Seventeen Seconds | Powtarzalny bas i oszczędna aranżacja wciągają stopniowo. |
| Najbardziej zwartego, popowego wejścia | The Head on the Door | Łączy chwytliwe melodie z charakterystycznym brzmieniem grupy. |
| Długich, melancholijnych kompozycji | Disintegration | Warstwy gitar i klawiszy budują szeroką, filmową przestrzeń. |
| Współczesnej, cięższej odsłony | Songs of a Lost World | Powolne narastanie i ponury ton nawiązują do bardziej rozległych nagrań zespołu. |
Gdyby wybór miał paść na jedną płytę dla osoby, która zna jedynie największe przeboje, postawiłbym na The Head on the Door. Daje kilka różnych odcieni The Cure bez zamykania słuchacza w samym mroku, a potem można już zdecydować, czy bardziej ciągnie cię ku tanecznej stronie zespołu, czy ku długim, ciemnym kompozycjom.
W The Cure warto usłyszeć zmianę, nie szukać jednej definicji
Po krótkim odsłuchu „A Forest” łatwo uznać, że cały zespół brzmi tak samo. Kilka płyt później okazuje się, że obok chłodnego post-punku są tu chwytliwe popowe piosenki, psychodeliczne odjazdy i monumentalne ballady. Najlepszy przewodnik po The Cure stanowi właśnie ta zmiana nastroju, a nie pojedyncza etykieta gatunkowa.
Zacznij od utworu, który odpowiada twojemu nastrojowi, a potem posłuchaj albumu w całości. Wtedy powracający motyw gitary albo basu przestaje być tylko rozpoznawalnym znakiem zespołu i zaczyna pokazywać, jak daleko można go poprowadzić.
